Jürgen Kohler van West-Duitsland.
Geklop op de deur.
Van Aerle pet flessen maken is Van Aerle, ook vlak voor de finale.
Misschien maakt John zich er druk om, had Van Aerle gedacht, maar ik niet.
Dan sprinten ze samen naar de sintelbaan, waar Van Basten heen is gelopen.Een forse tik op zijn ribbenkast brengt hem terug naar de halve finale van de Europa Cup I, tegen Real Madrid.Van Aerle sprong wel in, maar de afstand was te groot, de ruimte om te schieten te riant.Ze zijn bijna allemaal in het oranje, zwaaien met oranje vlaggen met zwarte leeuwen erop.Hij weet ook wat het betekent: uitleg overbodig, je weet wat je moet doen.Na de verloren openingswedstrijd tegen de Sovjet-Unie was de halve finale bereikt door twee factoren: Eén: Marco van Basten.



Ze weten wat ze moeten doen.
Nerveus is hij nooit.
Hij weet niet precies wie hij zoekt, de spelersvrouwen zitten nog niet.Met de Europese beker zouden de spelers zichzelf een geweldige dienst bewijzen, zei hij: ze zouden eindelijk verlost raken van de bewering dat vroeger alles beter was.Uit liefhebberij, maar ook om voetbalschoenen te kunnen kopen voor zijn zoon.Het is anderhalf uur voor de wedstrijd.Het shirt van het Nederlandse elftal is glad, voelt glad.Rinus Michels keek in Noordwijk zijn assistent Nol de Ruiter aan.Hij voelt geen echte zenuwen, hoeft niet vijf keer naar het toilet.Hij kon niet anders dan binnenschieten met een sliding, in een uiterste poging eerder bij de bal te zijn dan.Ontwaart hij daar een roodwitte vlag, een Eindhovens shirtje?Maar Van Aerle kijkt omhoog, de tribune.